UĹźytkownicy oficjalnego forum CD Projekt RED – powołujący się na sierpniowy numer magazynu Gamestar – donoszą, Ĺźe mechanika hakowania w Cyberpunku 2077 została znacząco uproszczona w porĂłwnaniu do oryginalnego konceptu.

Pierwotne załoĹźenie było takie, Ĺźe będziemy musieli zhakować tzw. punkt dostępu w danym miejscu i dopiero potem uzyskamy moĹźliwość korzystania z „szybkich hackĂłw” (programĂłw zwanych daemonami) na przeciwnikach, dzięki czemu np. doprowadzimy do przegrzania broni ktĂłregoś z nich lub zmusimy go do samobĂłjstwa. Okazuje się, Ĺźe obecnie przejęcie kontroli nad punktem dostępu nie jest potrzebne. UĹźywanie daemonĂłw wymaga tylko przeskanowania danego przeciwnika, dzięki czemu dowiadujemy się, co moĹźemy z nim zrobić.

Dodatkowo mechanika wykorzystuje zasób zwany pamięcią (ang. memory), który powoli się regeneruje. Wydajemy go korzystając z daemonów (o tym aspekcie rozgrywki wspominało kilku youtuberów, którzy zostali zaproszeni przez CD Projekt RED do testowania wczesnej wersji gry). W efekcie całość przypomina trochę systemy magii z wielu klasycznych gier RPG w konwencji fantasy (np. z serii The Elder Scrolls), w których za rzucanie czarów płacimy maną.

Warto odnotować, Ĺźe tzw. punkty dostępu nadal są w grze, ale w mocno zmienionej postaci. W niektĂłrych miejscach moĹźemy wykonać wstępny hack, ktĂłry pozwala obniĹźyć koszt korzystania z daemonĂłw. Jednak wszystko wskazuje na to, Ĺźe nie wymaga to juĹź wkradnięcia się w konkretne miejsce – wszystko odbywa się zdalnie.

Część fanów nie zostawia na obecnym systemie hakowania suchej nitki. Ich zdaniem mechanika została nadmiernie uproszczona i nie będzie oddawała roli hakera w cyberpunkowym świecie.

Taki pomysł, na zasadzie „łatwy dostęp, ale z cooldownem”, wydaje się być przejawem lenistwa. Jest uproszczony (w porĂłwnaniu do oryginalnie planowanej mechaniki - przyp. red.) i w z pewnością nie pozwoli pozytywnie wyróşnić się na tle innych gier, ktĂłre robią tego typu rzeczy. MoĹźe nie mieli czasu na odpowiednie zaplanowanie wszystkich punktĂłw dostępu na mapach... W tym systemie widzę tylko negatywne strony. Czy minigra powiązana z hackowaniem została całkowicie wyrzucona? To był jedyny powĂłd, dla ktĂłrego w ogĂłle rozwaĹźałem grę hackerem. Zwyczajne wskazywanie i klikanie postaci niezaleĹźnych dla mnie nie oddaje tego, jak powinno się wyglądać hakowanie. Nie wspominając juĹź o tego rodzaju „zasobie hakerskim”, to nie ma sensu. Jak to działa? Czy AI się męczą? Kiepskie to – pisze Bloodartist.

Inni uĹźytkownicy wskazują, Ĺźe przytoczone pomysły zdają im się rozsądnym kompromisem – dodawanie wszędzie punktĂłw dostępu mocno skomplikowałoby projekt świata, a konieczność ich wstępnego przejmowania mogłaby sprawić, Ĺźe styl gry hakera byłby zarezerwowany dla graczy niebojących się wyĹźszego poziomu trudności.

UwaĹźam, Ĺźe kompromisy, na ktĂłre się zdecydowali, są rozsądne. To nie downgrade. To naprawdę trudne decyzje projektowe, ktĂłre muszą być podjęte, aby mechanika była w pewnym stopniu zrĂłwnowaĹźona. Osobiście sądzę Ĺźe, tak jak wspomniano w innym wątku, poziom trudności powinien być modularny. Mam nadzieję, Ĺźe dotyczy to właśnie hakowania (chodzi o to, by dało się ustawić wyĹźszy poziom trudności dla tego aspektu rozgrywki i by wĂłwczas wymagał on od gracza więcej – np. przejmowania punktĂłw dostępu – przyp. red.) – przekonuje satyrsangre.

Źródło:
"Aquma" - GRY-OnLine